نگاهی داریم به سریال ها و می تونم بگم که این قسمت اول نگاه به سریال های ماه رمضان است.

اغما

             از این سریال ها سالی یک دونه برای ما رمضان ساخته می شود٬ مثل "او یک فرشته بود" که فرشته خانم خیلی خوب کامپیوتر بازی می کرد و خودش را به یک مرد سبیل گنده تبدیل می کرد. یا اون سریال که طرف با پیوند و جراحی صاحب چشم بصیرت شده بود. ما خیال می کردیم چشم بصیرت توی دل آدم است بعد فهمیدیم نه بابا! توی چشم است!تازه قابلیت پیوند زدن هم دارد.

           حالا توی سریال اغماء شیطان مرتب از پشت آبسردکن همه جا را دید می زند و صدابردار با ایجاد صداهایی مثل "هو...هوهوهوهو" یا "هی هی هی هی" می خواهد ما را بترساند. حالا ما از کجا فهمیدیم این آقا شسطان است؟ آهان! از این جا که بدون موبایل با موبایل دیگران تماس می گیرد و چشم بسته غیب می گوید و زور می زند و ریش در می آورد. این ژانر سینمایی در تمام دنیا به سینمای ماوراء معروف است و ربطی به دین و ایمان و ماه رمضان ندارد.

یک وجب خاک

           ماه رمضان چون ماه شادی است به یک سریال طنز هم احتیاج دارد. فرمول تمام این سریال ها یکی است. یک پولدار سست و یک فقیر مومن و زلال دارد. در این سریال ها آدم مومن، فقیر است و آدم پولدار حق ندارد دین و ایمان داشته باشد. در تمام این سریال ها یک پول کلانی هم وجود دارد که آدمها 30 روز ماه رمضان را دنبال به دست آوردن آن هستند و یک دفعه شب عید فطر تصمیم می گیرند آن را یک جا به یتیمان و فقیران بدهند و از شرّ آن خلاص شوند. آخر می دانید؟ تمام مشکلات موجود در سریال باید الا و لابد در همان شب عید فطر یعتی قسمت آخر حل بشود و تا آخر ماه رمضان سر کارید. ضمناً ازدواج برای سریال های ایرانی مثل آب یرای ماهی واجب و حیاتی و ضروری است. شب عید فطر آن قدر ازدواج توی سریال ها سر می گیرد که کم مانده فلان آقای سریال شبکه یک با فلان خانم شبکه سه و فلان خانم شبکه پنج با فلان آقای شبکه دو ازدواج کند.(البته اینقدر توی این سریال ها ازدواج داره که فکر نکنم آخرش آدم مجردی هم برای این کار باقی بمانه.)آن دسته از جوانانی هم که توانایی ازدواج ندارند می توانند تشریف ببرند داخل سریال، آن جا حتماً مشکلشان حل می شود.

                                                                          ادامه دارد...

اشکهای بستنی

           هنوز یک هفته نشده بود که معلم ده شده بودم. داشتم درس می دادم که یکی از بچه ها دست خود را بلند کرد و گفت:"آقااجازه! این بستنی چیست که لچه های شهری اینقدر آن را دوست دارند؟" من گفتم:"بستنی خوراکی خوشمزه ای است که از شیر٬  شکلات٬  خامه و مقداری مواد دیگر ساخته شده است که بسیار خنک است و معمولا آن را در تابستان می خورند."

          روزی که گذرم به شهر و فروشگاهی افتاده بود با خود تصمیم گرفتم که به تعداد بچه ها بستنی تهیه کنم و به شهر ببرم; وقتی به مدرسه رسیدم این خبر را به بچه ها دادم و آن ها را حسابی خوشحال کردم.     

         یک روز زنگ انشا یکی از بچه ها خاطرۀ خوردن بستنی را نوشته بود:"... و همه از اینکه بستنی خوردیم خوشحال بودیم و از خوشحالی گریه کردیم. بستنی ها هم با ما گریستند."

پایان

در قسمت نظرات بنویسید که این عکس مربوط به چه کسی است؟

لطفا اغما و ميوۀ ممنوعه را سانسور نكنيد!