مراسم نوروزی 

  مراسم جشن نوروز و مقدمات آن مانند چهارشنبه سوری و غیره که اکنون نزد مردم ایران شناخته شده و معمول است، در نزد ایرانیان قدیم آداب و رسوم خاصی داشته است که با آداب و مراسم کنونی و دورۀ اسلامی متفاوت است.

چهارشنبه سوری یا جشن سوری

  آتش در نزد ایرانیان باستان مقام بسیار بالایی داشت، آنها آتش را به نوعی فرزند "اورمزد" می دانستند و عقیده داشتند که می تواند ناپاکی ها، پلیدی ها و تاریکی ها را از میان ببرد. بنابراین در میان جشن های مهم ایرانیان، به جشن های مخصوص آتش برخورد می کنیم و ار آن میان دو جشن آتش از بقیه معروفتر و مهم ترند: جشن سده و جشن سوری.

  به طور کلی، ایرانیان پیش از فرا رسیدن هر جشن مذهبی، به آتشکده ها می رفتند و به نیایش می پرداختند، اما رسم آتش افروزی پیش از عید، بسیار کهن و قدیمی است و حتی به دوران هند و اروپا یی بر می گردد.واژۀ سوری صفت پهلوی سوریک (surik)است. “ik”  پسوند نسبت است و sur به معنی سرخ است و در زبان فارسی گل سوری به معنی گل سرخ، از همین ریشه است. چهارشنبه سوری را از آن جهت سوری گفته اند که در آن آتش سرخ افروخته می شد. این آتش در دورۀ ساسانیان گویا در شب آغاز «همس پت میدم گاه» (ششمین گاهنبار) افروخته می شد. انتخاب این زمان برای این جشن شاید از این جهت بود که  تصور می شد فروهر ها با دیدن دود و آتش، جایگاه دودمان خویش را خواهند شناخت و بدان سو پرواز خواهند کرد.

  افروختن آتش در چهارشنبه و برپاداشتن جشن سوری، مسلما در دورۀ اسلامی رایج گشته و درآغاز دورۀ اسلامی، اختصاص به روز چهارشنبه ی آخر سال نیز نداشته است. این جشن در ایران باستان، در یکی از چند شب آخر سال برگزار می شد- اساس تقسیم ایرانیان در روزشماری به شکلی نبود که ماه را به چهار هفته با نامهای کنونی (شنبه- یکشنبه- دوشنبه...) تقسیم کنند؛ پس این جشن دقیقا در شب چهارشنبۀ آخر سال برگزار نمی شده است . از طرفی با رواج روزشمار کنونی، یعنی روزشمار هفته ای و از شنبه تا جمعه، ظاهراً چون در یکی از سالهایی که جشن سوری به شکل گسترده برپا می شد، این جشن با شب چهارشنبه تقارن یافت، از آنجا که اعراب چهارشنبه را روزی نحس می شمردند، جشن سوری را در روز چهارشنبه ی آخر هر سال تثبیت کردند و از آن زمان به بعد، سنت چهارشنبه سوری در آخرین چهارشنبۀ سال شمسی برگزار گردید. برخی زمان تثبیت این جشن را روز چهارشنبه مربوط به دورۀ عباسی دانسته اند. جالب است بدانیم که پس از تثبیت جشن سوری در آخرین چهارشنبۀ سال، برخی از خلفای عباسی که در ادامۀ حیات این جشن با ایرانیان همراهی می کردند، خود نیز در جشن چهارشنبه سوری شرکت می کردند و گاهی نیز برای شادمانی مرغانی را نفت آلوده کرده و آتش می زدند تا پرواز کنند و به مجلس شادی ببخشند. این سنت کاملاً مغایر احترام آتش در نزد ایرانیان بود. ولی در این دوره که اعتقاد به سنت تقدس آتش دیگر برای ایرانیان مسلمان شده معنایی نداشت، آنان در این جشن و شادمانی شرکت می کردند.

  مسلماً جشن سوری یا چهارشنبه سوری  دارای ویژگیها و مراسم خاصی نیز بوده که بسیاری از این مراسم البته با اندک تغییراتی هنوز انجام می شود، مانند: افروختن آتش بر بامها در میان زرتشتیان و برخی از مردم روستاها جهت هدایت فروهرها، اهدای آجیل مشکل گسا که همان لرک یا هفت مغز زرتشتیان است و مراسمی نظیر رسم کجاوه اندازی و شال اندازی که خصوصاً در میان مردم آذربایجان باقی مانده و یا مراسم فال کوزه و غیره... .

تا وقتی چرخ ماشین صدفش را...

و سپیدی لغزید

در عدم

هر دو با هم آمیخت

و سیاهی رفت

و سپیدی هم

و دورنگی خندید!

داستان خنده و گریه

   گریه از خنده پرسید: چرا چهرۀ تو همیشه خندان است؟

   خنده که چشمانش از بزرگی لبخند، نیمه بسته شده بود پس از مدتی گفت: تا به حال به این موضوع فکر کرده ای که چرا صورت تو همیشه گریان است؟ گریه پاسخ داد: انسان ها سرشار از احساس های گوناگون هستند. احساس خجالت، پوچی، سودمندی، خوشحالی و ناراحتی و غمگینی. آنها احساس ناراحتی خود را با استفاده از من نشان می دهند. یعنی هرگاه – به حد کم یا زیاد - از موضوعی ناراحت و غمگین می شوند به سراغ من می آیند و هرگاه سبک و کارشان با من تمام شد مرا رها کرده و به سراغ کارها و احساسات دیگرشان می روند. تو چرا همیشه دارای چهره ای خندان هستی؟

  - من هم مانند تو یکی از احساسات آدمی را به نام خوشحالی نشان می دهم اما گاهی اوقات از اینکه باید احساس شادی انسان بدی را نشان دهم، دلم می خواهد گریه کنم. اما دست خودم نیست. من همیشه مجبورم بخندم و از این موضوع رنج می برم. کاش می شد حتی برای لحظه ای جای خود را با یکدیگر عوض می کردیم تا بتوانیم احساس همیشگی یکدیگر را تجربه کنیم.

   گریه مدتی به پیشنهاد خنده اندیشید و اندکی بعد به او پاسخ مثبت داد.

   چنین شد که گاهی آدمی حتی با دیدن عزیزترین کسش گریه می کند. اما چهره ی خنده و گریه هنوز همان گونه است و آن دو هیچگاه احساس یکدیگر را تجربه نکردند.

سلام دوستان عزیز.                                         

حالتون چطوره؟

وبلاگ من چطوره؟

در هر صورت امیوارم از مطالب خوشتون

 باد چون من سعی می کنم همه نوع

 مطلب به درد بخوری در وبلاگ قرار بدم.

راستی!

                                    عیدتون مبارک....!!!!

با تو از عشق می گفتم

از پشیمانی                                                                                    

و از این که فرصتی دوباره هست یا نه؟

در جواب صدایی که بی وقفه می گفت:

"دستگاه مشترک مورد نظر

خاموش می باشد!!!"

در کوچه های بی کسی

                                 سنگ قبرم را نمی سازد کسی

خاکسترم را باد برد

                                 بهترین یارم مرا از یاد برد

از دفتر خاطرات گاو  مش حسن

  شنبه:

  خدایا این دیگه چه صاحبی است که به من داده ای؟ دریغ از یک جو مرام و معرفت. چه قدر برایش ماما کردم، زمینش رو صاف و صوف کردم، اصلا تمام دار و ندارش مال من است...

شاید خدا پشت خط باشد...

*با عشق زمان فراموش می شود و با زمان عشق...

(در ادامه ی مطلب ببینید)

اربعین حسینی رو به همه  ی عاشقان تسلیت عرض می کنم.

در را بستم

و نشستم تا شعری بنویسم

بیرون نسیمی می وزید

و نور ملایمی

دوچرخه ای در باران ایستاد

کودکی به خانه می بازگشت

شعری نوشتم

که نه نسیمی داشت، نه نوری

نه دوچرخه ای، نه کودکی

و

   نه

       دری