مسابقه...!

           ...!                    مسابقه                                         !!!

                                 شرکت کنید  

                    جایزه: ...

                                  ۲ساعت اینترنت رایگان!!!

 بهترین خاطرات نوروزی خود را بفرستید

                     به بهترین خاطره جایزه داده خواهد شد!!!

(۲۸/اسفند/۱۳۸۷)

******************************************

     سال نو مبارک

           خونه تکانی هاتون که تموم شده؟!

 یادتون نره که از روز اول نقاشی های خوشگل در دفتر تقدیر بکشید؟!

 HAPPY YEAR

راستی شرکت در مسابقه فراموش نشه!

(۱/فروردین/۱۳۸۸)

گالری عکسهای وبلاگ یادگاری ها به روز شد.

برای ورود بر روی عکس کلیک کنید

برای دریافت آهنگ در مرورگر Internet Expelorer: بر روی عکس راست کلیل کرده و گزینه ی Save Target As را بزنید:

برای دریافت آهنگ در مرورگر Mozilla Firefox :بر روی عکس راست کلیک کرده و گزینه ی Save Link As را بزنید:

سفره ی هفت سین 

مهم ترین و اصلی ترین سنت نوروزی، گستردن خوان نوروزی یا سفرۀ هفت سین است. در گذشته اتاقی را جهت پهن کردن سفره آماده می کردند که اتاق فروردین نامیده می شد. دیوارهای این اتاق را حتما سفید می کردند و بر روی میزی گلدان گل و کوزۀ آب و ظرفی از آتش می گذاشتند. آتش با چوب صندل یا چوب های خوشبوی دیگر تغذیه می شد.مطابق سنت، هرکس باید با دست خود چوب بر آتش بگذارد و نام درگذشتگان خانواده را بازگوید. اگرچه هم اکنون شیوۀ چیدن خوان نوروزی یا سفرۀ هفت سین در میان اقوام و طوایف مختلف ایرانی و شهرها مناطق مختلف متفاوت است، اما آنچه در این خوان میان همۀ ایرانیان مشترک است، همان وجود هفت سین در سفرۀ نوروزی است. هفت سین چنانکه می دانیم ترکیبی است از هفت چیز مختلف که نام آنها با سین شروع می شود. به اعتقاد برخی از محققان، سفرۀ نوروزی یا سفرۀ هفت سین در نزد ایرانیان قدیم برای پذیرایی از فروهرهایی که در نوروز به خانۀ خود بازمیگشتند گسترده می شد.

  عدد هفت در نزد ایرانیان قدیم، عددی مقدس و نشانگر هفت امشاسپند و فرشتۀ بزرگ ایران قدیم است. ابوریحان بیرونی قدمت این سفره را از زمان جمشید می داند و می نویسد: «چون جمشید بر اهریمن که راه خیر و برکت و باران و سبز شدن گیاه را گرفته بودف پیروز شد، دوباره باران باریدن گرفت و گیاهان سبز شدند؛ به همین دلیل مردم گفتند روز نو، یعنی روز نوین و دوره ای تازه، پس هرکس ظرفی جو کاشت و مردن در روز نوروز در هفت ظرف، هفت نوع غلات را کاشته و سبز کردند...» (آثارالباقیه، ترجمۀ اکبر داناسرشت، ص330)

  روایات مختلفی دربارۀ سفرۀ نوروزی وجود دارد. بعضی معتقدند که این سفره در اصل هفت شین و شامل شراب، شکر، شهد، شیر، شهد و شمشاد و شایه (میوه) بوده است. بعضی نیز آنرا هفت چین یعنی هفت چیز چیده شده از درخت می دانند. حتی در برخی نقاط، سفرۀ هفت میم هم رواج داشته و اقلامی مانند میوه، ماهی، مرغ، ماست، مربا، مسقطی، و میگو یا چیزهای دیگر را شامل می شده است.

  متداول ترین سفرۀ نوروزی در زمان ما، همان هفت سین است. یکی از محققان سین را کوتاه شدۀ سینی می داند. بنا به نظر این محقق، در زمان ساسانیان یکی از کالاهای با ارزشی که از چین وارد ایران می شده، ظرف هایی از جنس کائولین بوده است که «چینی» یه به گویشی دیگر سینی نامیده می شده است. سین یا چین از واژه ای آمده که در اصل نام سلسلۀ پادشاهی چین است و حرف Ts می تواند در گویش ها و زبانهای مختلف صدای «س» یا «ج» بدهد. در ایران، در هنگام آیین نوروزی، برای چیدن خوان نوروزی از این ظرف، که نوی مفرغی آن هنوز در ایران رایج است و بهای زیادی هم دارد، استفاده می کردند. مردم این ظرف ها را پر از نقل و شیرینی و شکر کرده، به تعداد هفت امشاسپند بر سر خوان های نوروزی می گذاشتند. به همین دلیل خوان نوروزی به نام هفت سینی یا هفت قاب نام گرفت و بعدها با حذف "ی" نسبت، به صورت هفت سین در آمد. البته هنوز در برخی روستاها هفت سین به صورت هفت سینی استعمال می شود. بر اساس این تفسیر از هفت سین، ایرانیان قدیم در نوروز، به نام هر یک از امشاسپندان یک قاب بزرگ با سینی گذاشته و آن گاه در قاب های دیگر چیزهای دیگر می نهادند و سپس همۀ آنها را پیرامون خوان قرار داده، خوان نوروزی را پدید می آوردند.

  یکی از چیزهایی که امروزه خوان های نوروزی را زینت می بخشد و باعث شادی و سر سبزی اهل خانه می شود، سبز، نودمیده است که قبلا دربار، آن صحبت کردیم. این سبزه زا معمولا در روز سیزده عید به آب می اندازند، در گذشته مردم برای هر کدام از سین های معروف خوان هفت سین، تفسیری داشتند و آنها را نماد خاصی قلمداد می کردند. به عنوان مثال در نظر آنها سنبل، نشاندهندۀ گل های بهاری بود؛ سیب میوه ای بهشتی شمرده می شد و نمادی از زایش بود؛ سنجد نشان عشق و دلدادگی تلقی می گشت، سیر از قدیم به عنوان دارویی برای تندرستی به کار می رفت و نمادی از سلامتی بود، دانه های سپند نیز در لغت به معنی مقدس است، علاوه بر آن که برای ضدعفونی کردن از آن استفاده می شد، به عنوان دافع چشم بد نیز به کار می رفت.

  به غیر از چیزهایی که گفته شد، بر سر این سفره قرآن نیز گذاشته می شون که در واقع اهل خانواده را در پناه آن قرار می دهند، آیینه که نور و روشنایی را می تاباند، شمع روشنایی و گرمای و تابش آتش و گرمای خانواده را به یاد می آورد، تخم مرغ که تمثیلی از باروری است، کاس، آب زلال که نشانۀ همۀ آبهای جهان و پاکی و صافی زندگی است، ماهی زنده نیز به نشانۀ تازگی و شادابی در سر سفرۀ نوروزی قرار داده می شود. همچنین برخی خانواده ها شیر، پنیر یا خرما هم بر سر سفره می گذارند و برخی چیزهای دیگر که در هر شهر یا منطقه ای با توجه به اعتقادات ویژۀ آن منطقه متفاوت است.